Human with Diabetes ตอนที่ 2


Sopita ThaiDiabetes

 

"ความรู้สึกตอนที่รู้ว่าลูกเป็นเบาหวานตอนนั้นคือ ลูกคงไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่พอต่อมาได้ไปเรียนการคุมอาหาร การฉีดยา ที่เค้าสอนคุณแม่ของผู้ป่วยเบาหวาน ได้ไปเจอน้องผู้ป่วยโรคเบาหวานคนนึง เค้าอายุ 27 ปี ไตวาย ตาบอด เด็กคนนั้นเป็นเคสที่ให้เราฉีดยา พอเราฉีดไป เรามือไม้สั่น แต่เค้านั่งเฉยเลย ตอนนั้นความรู้สึกที่กลับบ้านมาคือ ร้องไห้ เหมือนสูญสิ้นหมดเลย เรารู้สีกแค่เพียงว่าลูกเราจะเป็นแบบนี้ คุยกับสามีร้องไห้กันสองคน แต่สุดท้ายก็คุยกับสามีว่า เราจะร้องไห้ครั้งนี้ครั้งเดียว ลูกต้องการเรา ที่สำคัญคือความผิดไม่ใช่ของลูก ไม่ใช่ของใคร ถ้าเค้าไม่มีเราเค้าอยู่ไม่ได้ และเราต้องดูแลเค้าให้อยู่ได้หลังจากไม่มีเราแล้ว"
"ลูกกลับมาต้องฉีดยา เจาะเลือด เราก็ทำด้วย ลูกเจ็บ เราก็เจ็บไปพร้อมกับลูกด้วย"
"สื่งที่ประทับใจในการทำงานในชมรมมา 20 ปี คือคำพูดของเด็กที่ว่าเค้าต้องการชมรม มีครั้งนึงที่เด็กๆเค้าอ่านกระทู้ในพันธุ์ทิพย์กัน มีเด็กคนนึงมาตั้งกระทู้ว่า อยากตาย เพื่อนทุกคนรังเกียจ เป็นเพราะเบาหวานใช่มั้ย เด็กๆของเราเค้าก็คุยกันว่าถ้าเด็กที่ตั้งกระทู้ได้รู้จักชมรมเค้าจะไม่พูดแบบนี้ พวกเราเข้าไปช่วยเค้ากันนะ โอ้โห แค่นี้หล่ะ หายเหนื่อยเลย"

พี่โสภิตา
เลขาธิการชมรมเพื่อเด็กและวัยรุ่นเบาหวาน

 

ขอขอบคุณ ชมรมเพื่อเด็กและวันรุ่นเบาหวาน (Thai Diabetes)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *